ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΕΝΗΛΙΚΕΣ- ΠΑΙΔΙΑ ΒΕΡΟΙΑ

Ψυχοθεραπεία- Συμβουλευτική

Συμβουλευτική γονέων

Μαθησιακές Δυσκολίες/ Δυσλεξία

Διάσπαση Προσοχής- Υπερκινητικότητα

τεστ ανίχνευσης Μαθησιακών Δυσκολιών

Asperger/ αυτισμός (pecs, teachh), ΔΕΠ- Υ & λοιπές διαταραχές

Προβλήματα συμπεριφοράς- πειθαρχίας

Διαταραχές του λόγου (αρθρωτικά, τραυλισμός κλπ) 

Διαταραχές της γραφής (δυσγραφία, δυσορθογραφία κλπ)

 

Δεκτά όλα τα ταμεία

τηλ. ραντεβού: 697-5686366

Ψυχολογική Στήριξη Ενηλίκων- Παιδιών

      Ψυχοθεραπεία- Συμβουλευτική

     Μαθησιακές Δυσκολίες/ Δυσλεξία 

 
         Αποκατάσταση με εξειδικευμένο υλικό

ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΠΡΟΣΟΧΗΣ- ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ


            τεστ ανίχνευσης Μαθησιακών Δυσκολιών


          Προβλήματα συμπεριφοράς


       Συμβουλευτική γονέων


        Διαταραχές του λόγου (αρθρωτικά, τραυλισμός κλπ) και της γραφής


            Asperger/ αυτισμός ΔΕΠ- Υ και λοιπές διαταραχές

Αντωνιάδη 20 και Ανοίξεως γωνία, Βέροια
τηλ. ραντεβού: 697-5686366

Δεκτά όλα τα ταμεία
                               

Παιδί και τηλεόραση

Η τηλεόραση μπορεί να είναι χρήσιμη σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να είναι όμως και καταστροφική. Ειδικά όσον αφορά την πορεία του λόγου, τη φαντασία καθώς και την μετέπειτα μαθησιακή πορεία του παιδιού. Παιδιά πολύ έξυπνα και προικισμένα από τη φύση μπορεί να παρουσίασουν σοβαρότατα προβλήματα ομιλίας αλλά και κατανόησης λόγω της "παραμέλησής τους" από τους γονείς, οι οποίοι, ίσως αναγκαστικά κάποιες φορές, τους επιτρέπουν να βρίσκονται μπροστά σε μία τηλεόραση που μένει συχνά ανοιχτή από το πρωί ως το βράδυ.

Πιο συγκεκριμένα, σε πολλές πιο "light" περιπτώσεις οι γονείς, λόγω έλλειψης χρόνου και πολλών υποχρεώσεων αφήνουν τα παιδιά να βλέπουν πολλές ώρες τηλεόραση. Αυτό νεκρώνει τη φαντασία τους και παρακωλύει την παραγωγή λόγου καθώς δεν υπάρχει κανείς να ενθαρρύνει το διάλογο. 
 Επίσης, τα παρεμποδίζει να κάνουν χρησιμότερα πράγματα όπως για παράδειγμα το διάβασμα παραμυθιών ή έστω το συμβολικό παιχνίδι με κούκλες ή αμαξάκια το οποίο ενισχύει τη φαντασία του παιδιού και την παραγωγή λόγου.   
Η ζωγραφική ή ακόμα και οι μουτζούρες που κάνουν τα παιδιά συμβάλει θετικά στην υποβοήθηση των γραφοκινητικών δεξιοτήτων τους.

Είναι λοιπόν σημαντικό να περιοριστεί ο χρόνος που περνά το παιδί παρακολουθώντας τηλεόραση και φυσικά να ελέγχονται συστηματικά τα προγράμματα που παρακολουθεί, ενώ δεν πρέπει να υπάρχει τηλεόραση στο παιδικό δωμάτιο καθώς θα πρέπει να υπάρχει όριο και έλεγχος ως προς την ποσότητα και την ποιότητα παρακολούθησης. Πολύ προτιμότερη είναι η ουσιαστική επαφή που πρέπει να έχει το παιδί με τους γονείς, η οποία επιτυγχάνεται με τον λεγόμενο ποιοτικό χρονό του παιδιού με τους γονείς: μία βόλτα, μία συζήτηση για το πώς πέρασε τη μέρα του, το παιχνίδι με τους γονείς το βοηθούν να εξελίξει τον συναισθηματικό του κόσμο, να αναπτύξει την ομιλία του, να ολοκληρώσει την προσωπικότητά του.

Μαθησιακές Δυσκολίες- Αντιμετώπιση

Οι μαθησιακές δυσκολίες δεν απαντώνται σπάνια στα παιδιά. Απεναντίας, τα τελευταία χρόνια όλο και συχνότερες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά στο μαθησιακό κομμάτι. Αυτό δεν σημαίνει πως το παιδί με μαθησιακές δυσκολίες ή δυσλεξία δεν είναι έξυπνο ή τεμπελιάζει. Απεναντίας, οι παράγοντες που αλληλεπιδρούν για τις δυσκολίες αυτές είναι πολλοί και διαφορετικοί, όπως γενετικοί, περιβαλλοντικοί ή ψυχολογικοί. 

Ωστόσο, η έγκαιρη αντιμετώπισή τους κρίνεται επιτακτική, καθώς όσο περνάει ο καιρός χωρίς την κατάλληλη υποστήριξη τα μαθησιακά προβλήματα συσσωρεύονται και πολλαπλασιάζονται καθώς εμπλέκονται και δυσκολίες στον συναισθηματικό (μειωμένη αυτοεκτίμηση) και κοινωνικό (απομόνωση) κόσμο του παιδιού.
Συνεπώς, είναι σημαντικό να λαμβάνει χώρα η διάγνωση των δυσκολιών που αντιμετωπίζει το παιδί όσο πιο νωρίς γίνεται. Ακόμα και ο ίδιος ο γονιός θα πρέπει να είναι υποψιασμένος για τα προβλήματα που πιθανόν να αντιμετωπίζει το παιδί, ήδη από την περίοδο του νηπιαγωγείου. Φυσικά είναι απαραίτητο και η νηπιαγωγός να εξετάζει εξατομικευμένα τις ιδιαίτερες δυσκολίες του κάθε νηπίου ώστε όπου υπάρχει η παραμικρή υποψία να ενημερώνεται ο γονέας ώστε να μπορεί να προβεί στην ανάλογη παρέμβαση.
Αφότου υπάρξουν έστω και οι ελάχιστες υποψίες για μαθησιακές δυσκολίες του παιδιού είτε από τους γονείς είτε από τον/ την εκπαιδευτικό, ο γονέας χωρίς να χάσει χρόνο θα πρέπει να καλέσει στο σπίτι εξειδικευμένο στις μαθησιακές δυσκολίες ψυχολόγο ή  να τον επισκεφτεί μαζί με το παιδί, ώστε να διαγνωστούν τυχόν προβλήματα του παιδιού. Αν η διάγνωση γίνει εγκαίρως τα προβλήματα θα αντιμετωπιστούν αποτελεσματικότερα, συντομότερα και δεν θα πάρουν τις διαστάσεις που θα έπαιρναν αν δεν λάμβανε χώρα η κατάλληλη παρέμβαση. 

Αυτισμός: Αίτια- Αντιμετώπιση

  Ο αριθμός των ατόμων με διαταραχή αυτισμού έχει αυξηθεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες και οι οικογένειες που προσπαθούν να βοηθήσουν το παιδί τους με αυτισμό αυξάνονται όλο και περισσότερο. Αν και ο αυτισμός καθεαυτός δεν θεραπεύεται, είναι σημαντικό τα παιδιά με αυτισμό να λάβουν την κατάλληλη βοήθεια από νωρίς, ώστε να καταφέρουν να αξιοποιήσουν στο έπακρο τις δυνατότητές τους ή, έστω, να αποκτήσουν δεξιότητες αυτοεξυπηρέτησης, βασικής επικοινωνίας και στοιχειωδών κοινωνικών αλληλεπιδράσεων.

  Ο αυτισμός συνιστά μια διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή, που χαρακτηρίζεται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία. Επίσης, βασικό χαρακτηριστικό του είναι η επαναλαμβανόμενη και στερεότυπη συμπεριφορά. Τα παραπάνω στοιχεία της συμπεριφοράς του παιδιού παρατηρούνται προτού το παιδί κλείσει τα τρία, αν και, σε ορισμένες περιπτώσεις, η διάγνωση καθυστερεί σημαντικά, κάτι που ζημειώνει σημαντικά την περαιτέρω εξέλλιξη του παιδιού.

  Τα αίτια του αυτισμού είναι κατεξοχήν γενετικά, αν και σπάνια συνδέονται με παράγοντες που προκαλούν εκ γενετής ανωμαλίες. Επίσης, για τον αυτισμό έχουν κατηγορηθεί και περιβαλλοντικά αίτια, όπως φυτοφάρμακα, βαρέα μέταλλα ή παιδικά εμβόλια. Όσαν αφορά τα τελευταία οι υποθέσεις δεν έχουν έγκυρο επιστημονικό υπόβαθρο. Το ποσοστό εμφάνισης του αυτισμού είναι περίπου 1 ή 2 ανά 1.000 άτομα, ενώ εμφανίζεται περισσότερο στα αγόρια απ' ό,τι στα κορίτσια με αναλογία 4 προς 1.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση ενός παιδιού με αυτισμό περιλαμβάνει συνήθως ειδική διαπαιδαγώγηση, λογοθεραπεία, εργοθεραπεία και ψυχοθεραπεία. Όσο περισσότερη, εξειδικευμένη και έγκαιρη βοήθεια λάβει το παιδί με αυτισμό τόσο καλύτερη θα είναι και η εξέλιξή του. Επιπλέον, και οι ίδιοι οι γονείς ή και τα αδέλφια είναι σημαντικό να λάβουν την κατάλληλη στήριξη- συμβουλευτική. Ο λόγος είναι αφενός προκειμένου να ενημερωθούν για τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να βοηθήσουν καλύτερα το παιδί με αυτισμό, αφετέρου προκειμένου να λάβουν και οι ίδιοι την απαραίτητη ψυχολογική υποστήριξη ώστε να μπορέσουν διαχειριστούν καλύτερα το στρες που προκαλεί ο αυτισμός στην οικογένεια.

Επιθετική Συμπεριφορά Παιδιού

Συχνά οι γονείς παρατηρούν επιθετική συμπεριφορά στο παιδί τους. Είναι σημαντικό αυτή να αντιμετωπιστεί άμεσα καθώς μπορεί να προκαλέσει πολλά προβλήματα στο μέλλον. Μελέτες δείχνουν πως αν η επιθετικότητα του παιδιού δεν αντιμετωπισθεί αναπαράγεται και τα παιδιά αυτά εμφανίζουν χαμηλή σχολική επίδοση, ψυχολογικά προβλήματα, δυσκολίες στις κοινωνικές τους αλληλεπιδράσεις και προβλήματα στην μετέπειτα επαγγελματική τους πορεία. 

  Πολλές φορές αιτία της επιθετικής συμπεριφοράς είναι η μίμηση της συμπεριφοράς των γονέων. Οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά από τις λέξεις. Έτσι, ακόμα κι αν λέμε πόσο "λάθος" είναι η επιθετική συμπεριφορά, αν εμείς οι ίδιοι είμαστε επιθετικοί απέναντί τους ή απέναντι σε άλλους τότε εκείνα ακολουθούν όχι τη συμβουλή αλλά την ίδια τη συμπεριφορά των γονέων τους. 

  Χαρακτηριστικά των επιθετικών παιδιών είναι συνήθως η απομόνωση, η χαμηλή αυτοεκτίμηση και ο φόβος της αποτυχίας. Αλλαγές όπως ένα διαζύγιο και αρνητικά πρότυπα στην τηλεόραση μπορούν να προκαλέσουν εκρήξεις θυμού. Ο θυμός επίσης προκαλείται και από άλλες αιτίες όπως φόβος, απογοήτευση και ζήλεια. 

Συμπερασματικά, είναι σημαντικός ο έλεγχος των προγραμμάτων που παρακολουθούν τα παιδιά στην τηλεόραση καθώς και των παιχνιδιών που παίζουν ώστε να ελέγχονται και τα πρότυπα που υιοθετούν. 

  Επίσης, οι γονείς είναι καλό να αγνοούν τις εκρήξεις θυμού των παιδιών ώστε να μην τις ενισχύουν με προσοχή (εξασφαλίζοντας φυσικά πάντα την ασφάλεια των παιδιών ή των αδελφών τους). Στη συνέχεια, ο γονιός θα πρέπει να συζητά ήρεμα με το παιδί προσπαθώντας να καταλάβει τις αιτίες του θυμού του.

  Βέβαια, σε καμμία περίπτωση ο γονιός δεν πρέπει να "ενδίδει" στις επιθυμίες του θυμωμένου παιδιού όταν είναι η επιθυμία αυτή είναι η αιτία του θυμού του (π.χ. το ότι η μαμά δεν του πήρε ένα μπαλόνι). Ειδάλλως, θα του δώσουμε το μήνυμα πως με τον θυμό μπορεί να πάρει αυτό που θέλει, κάτι που θα ήταν λάθος. 

 Η ήρεμη συμπεριφορά του γονιού στις διαπροσωπικές του σχέσεις είναι το καλύτερο πρότυπο για το παιδί. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους να βγάζουν το θυμό τους, όπως για παράδειγμα ο διάλογος, ώστε να μάθουν να ελέγχουν μόνα τους τα συναισθήματά τους

ΔΕΠ- Υ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής- Υπερκινητικότητα)- Συμπτώματα

Ακούμε συχνά για παιδιά που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν ήσυχα το μάθημα στο σχολείο, αντίθετα, συνεχώς κουνιούνται στην καρέκλα τους, μιλάνε στους διπλανούς τους ή διασπάται πολύ εύκολα η προσοχή τους από ερεθίσματα του περιβάλλοντος. Οι μαθητές αυτοί είναι πολύ πιθανό,μετά από ειδική εξέταση από παιδοψυχολόγο, να διαγνωστούν με ΔΕΠ- Υ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής- Υπερκινητικότητα). Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής -Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) καθώς και η Υπερκινητική Διαταραχή (ΥΚΔ), είναι ψυχιατρικές διαταραχές που χαρακτηρίζονται από Απροσεξία, Υπερκινητικότητα και Παρορμητικότητα μεγαλύτερη σε σχέση με το αναπτυξιακό επίπεδο του παιδιού, του εφήβου ή του ενήλικα.  Η ΥΚΔ περιγράφει μια περισσότερο σοβαρή κατάσταση, υποκατηγορία της ΔΕΠ-Υ, συνήθως με πιο πρώιμη έναρξη. Γενικότερα, η Υπερκινητικότητα, η Απροσεξία και η Παρορμητικότητα, που αποτελούν φυσιολογικά χαρακτηριστικά παιδιών μικρής ηλικίας, βαθμιαία ελαττώνονται καθώς τα παιδιά ωριμάζουν και ενηλικιώνονται. Ωστόσο, τα παιδιά όμως με ΔΕΠ-Υ διαφέρουν υπέρμετρα από τους συνομηλίκους τους λόγω των παραπάνω συμπτωμάτων, αναλογικά με την ηλικία και το φύλο τους. Αυτή η διαφορά στη συμπεριφορά συχνά εξακολουθεί να υφίσταται, απλά σε διαφορετικό βαθμό, στην εφηβεία και την ενηλικίωση.

Ποιά είναι όμως τα Κλινικά Χαρακτηριστικά της ΔΕΠ- Υ;

Τα βασικά συμπτώματα της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ) είναι η Υπερκινητικότητα, η Απροσεξία και η Παρορμητικότητα, σε βαθμό μη αναμενόμενο σε σχέση με το αναπτυξιακό επίπεδο του παιδιού. Η Υπερκινητική Διαταραχή (ΥΚΔ), αποτελεί τον σοβαρότερο υπότυπο της ΔΕΠ-Υ, που απαιτεί την παρουσία συμπτωμάτων και στους τρεις τομείς συμπεριφοράς, και νωρίτερη ηλικία έναρξης. Τα χαρακτηριστικά της διαταραχής συνήθως διαφοροποιούνται ανάλογα με την ηλικία, αν και κάποια από τα κύρια συμπτώματα παραμένουν σε όλες τις ηλικίες. Η ΔΕΠ-Υ είναι 3-4 φορές συχνότερη στα αγόρια απ' ό,τι στα κορίτσια. Το 75% περίπου των ασθενών με ΔΕΠ-Υ ταλαιπωρούνται και από άλλες ψυχιατρικές διαταραχές.   Τα συμπτώματα της Απροσεξίας, Υπερκινητικότητας και Παρορμητικότητας είναι παρόμοια και στις δύο διαταραχές και τείνουν να διαφοροποιούνται ανάλογα με την ηλικία. Καθώς το παιδί γίνεται έφηβος και κατόπιν ενήλικος, τα κύρια συμπτώματα της υπερκινητικότητας- Παρορμητικότητας μειώνονται, ενώ η απροσεξία επιμένει. Στη συνέχεια της ζωής του ατόμου είναι πολύ πιθανό να εκδηλωθούν και επιπλέον προβλήματα που σχετίζονται με χαμηλή αυτοεκτίμηση, χαμηλή ακαδημαϊκή επίδοση και περιορισμένες διαπροσωπικές δεξιότητες.   Πρώιμη, εξειδικευμένη βοήθεια θα συμβάλλει θετικά ώστε να βελτιωθούν οριμένα κομμάτια της συμπεριφοράς του παιδιού. Αυτό θα έχει ως άμεση απόρροια και την συνακόλουθη βελτίωση της σχολικής του επίδοσης, της ακαδημαϊκής του πορείας και συνακόλουθα την αύξηση της αυτοεκτίμησής του και τη βελτίωση των διαπροσωπικών του σχέσεων.