Συχνά οι γονείς παρατηρούν επιθετική συμπεριφορά στο παιδί τους. Είναι σημαντικό αυτή να αντιμετωπιστεί άμεσα καθώς μπορεί να προκαλέσει πολλά προβλήματα στο μέλλον. Μελέτες δείχνουν πως αν η επιθετικότητα του παιδιού δεν αντιμετωπισθεί αναπαράγεται και τα παιδιά αυτά εμφανίζουν χαμηλή σχολική επίδοση, ψυχολογικά προβλήματα, δυσκολίες στις κοινωνικές τους αλληλεπιδράσεις και προβλήματα στην μετέπειτα επαγγελματική τους πορεία.
Πολλές φορές αιτία της επιθετικής συμπεριφοράς είναι η μίμηση της συμπεριφοράς των γονέων. Οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά από τις λέξεις. Έτσι, ακόμα κι αν λέμε πόσο "λάθος" είναι η επιθετική συμπεριφορά, αν εμείς οι ίδιοι είμαστε επιθετικοί απέναντί τους ή απέναντι σε άλλους τότε εκείνα ακολουθούν όχι τη συμβουλή αλλά την ίδια τη συμπεριφορά των γονέων τους.
Χαρακτηριστικά των επιθετικών παιδιών είναι συνήθως η απομόνωση, η χαμηλή αυτοεκτίμηση και ο φόβος της αποτυχίας. Αλλαγές όπως ένα διαζύγιο και αρνητικά πρότυπα στην τηλεόραση μπορούν να προκαλέσουν εκρήξεις θυμού. Ο θυμός επίσης προκαλείται και από άλλες αιτίες όπως φόβος, απογοήτευση και ζήλεια.
Συμπερασματικά, είναι σημαντικός ο έλεγχος των προγραμμάτων που παρακολουθούν τα παιδιά στην τηλεόραση καθώς και των παιχνιδιών που παίζουν ώστε να ελέγχονται και τα πρότυπα που υιοθετούν.
Επίσης, οι γονείς είναι καλό να αγνοούν τις εκρήξεις θυμού των παιδιών ώστε να μην τις ενισχύουν με προσοχή (εξασφαλίζοντας φυσικά πάντα την ασφάλεια των παιδιών ή των αδελφών τους). Στη συνέχεια, ο γονιός θα πρέπει να συζητά ήρεμα με το παιδί προσπαθώντας να καταλάβει τις αιτίες του θυμού του.
Βέβαια, σε καμμία περίπτωση ο γονιός δεν πρέπει να "ενδίδει" στις επιθυμίες του θυμωμένου παιδιού όταν είναι η επιθυμία αυτή είναι η αιτία του θυμού του (π.χ. το ότι η μαμά δεν του πήρε ένα μπαλόνι). Ειδάλλως, θα του δώσουμε το μήνυμα πως με τον θυμό μπορεί να πάρει αυτό που θέλει, κάτι που θα ήταν λάθος.
Η ήρεμη συμπεριφορά του γονιού στις διαπροσωπικές του σχέσεις είναι το καλύτερο πρότυπο για το παιδί. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους να βγάζουν το θυμό τους, όπως για παράδειγμα ο διάλογος, ώστε να μάθουν να ελέγχουν μόνα τους τα συναισθήματά τους
